Cropavondje

Ja ja, hier ben ik weer een keertje :)

Loes is ontzettend druk en goed bezig met al haar creaties, maar het cropverhaal durft ze gewoon nog niet aan, haha! Dus daar kom ik weer even tussendoor schieten, hope you all don't mind?

Na, wat lijkt, een eeuwigheid toch weer een cropavondje. Vrij scrappen dit keer en dat kwam iedereen wel heel goed uit. Voornamelijk Loes, die nogal wat deadlines moest halen...

Ik kwam wat later ten tonele, omdat ik tot laat moest werken, maar toen ik aankwam waren de dames al heel rap op dreef. Met dames bedoel ik Loes en Carina. Priscilla missen we al een tijdje. De hoop was gevestigd op deze keer, maar daar dacht het huishoudtrapje afgelopen week anders over en zodoende zit arme Pris thuis met haar pootje omhoog om haar gescheurde enkelband wat rust te gunnen. Het zit haar ook niet mee, hè? En mij ook niet, want dan moet ik de zak blauwe M&M's alleen opeten... hmmm... Ehm Pris, ik zou zeggen: doe rustig aan met je pootje. Nee, voel je absoluut niet bezwaard om nog een crop over te moeten slaan. Je hebt maar twee pootjes, daar moet je zuinig op zijn. Ik STA EROP dat je volgende crop ook nog thuis blijft.





Grapje natuurlijk (alhoewel, voor de M&M's ga ik ver.....)

Maar enfin, Loes was lekker op dreef met allerlei projecten en Carina zat al midden in haar Layout te zweten. Letterlijk... Het was namelijk nogal warm op de scrapkamer. Die daglichtlampen doen iets te goed de zon na, misschien? Hihi...

Ik ben lekker kaartjes gaan maken. Althans, dat was de bedoeling... Ik heb er één af kunnen krijgen (van de drie die ik in de planning had). Yep, shame on me. Teveel gebabbeld en teveel gesnoept (en te laat begonnen, maar dat excuus telt vast niet...?)

Dus. Hierbij kan ik jullie maar één kaartje laten zien van die avond. Maar goed, het is wel gelijk een schatje, vind ik zelf :)

Maar gelukkig was ik zelf ook nog actief geweest met een foto van mij met mijn vader :)

Tot zover eerst weer van mij :) Tot gauw!
Liefs!

En er was weer een cropavondje!

Ja ja, we hebben weer gecropt! We zijn in dit geval alleen Loes en ik, maar dat mocht de pret niet drukken, we hebben het ontzettend gezellig gehad! :) (en een boel meer ruimte op tafel!)

Ik heb dus niet zo heel veel verhalen te vertellen. Ik kan wel heel flauw zijn en vertellen dat Bert vreselijk vervelend was en zijn dochter het schaamrood op de kaken had staan, maar ach... die puberperikelen kennen we allemaal wel, toch?

Ik heb nog wel een ander verhaal te vertellen. Daarom zal ik deze keer alleen mijn creatie laten zien en zal Loes de hare ook zelf laten zien.

In dit bericht heb ik laten weten dat ik ergens op terug zou komen: geliefde mensen die ons zijn ontvallen. Op 6 mei jl. is namelijk mijn vader plotseling overleden aan een herseninfarct, op 59-jarige leeftijd. En dat sloeg in als een bom. Op de verjaardag van mijn dochter (4 mei) kreeg hij in de avond last van zijn oog en in het ziekenhuis viel de linkerkant uit (verlamd). Die nacht was zeer kritiek, maar donderdag leek het een stuk beter te gaan. Spraak was terug, hij was erg goed bij(dehand), alleen links nog verlamd. Wij hadden al een revalidatieproces in ons hoofd gepland. Vrijdagochtend zou hij voor allerlei testen gaan en zou mijn moeder die middag heen gaan. Gezien alles zo goed ging, ben ik met goeie moed naar het werk gegaan (dat was immers ook dichterbij het ziekenhuis, dan wanneer ik thuis zat), met het idee zaterdag met de kinderen bij opa langs te gaan. Mijn moeder ging ook met goede moed heen, enkel ging het ineens rap achteruit zodra zij er was. Binnen een uur nadat zij was aangekomen, was alle hoop vervlogen en sprak de arts de gevreesde woorden: wij kunnen niks meer voor hem doen... Ik was er krap 3 kwartier later en nog weer een uur later is hij dan ook overleden...

Ik heb geen afscheid kunnen nemen (hij was al hersendood), maar ik troost me met de gedachte dat hij mijn nabijheid heeft gevoel en misschien zelfs wel heeft gehoord. En, hoe vreselijk de ervaring en de beelden en geluiden ook waren, ik was erbij toen hij stierf. De pijn wordt er echter niet minder om. Mijn rots, mijn papa, de meest geweldige opa op deze aardkloot was er ineens niet meer. En dat is ZO vreemd!

Het is nu ruim 2 maanden later en nog altijd heb ik het besef nog niet. Hij kan nog altijd mailen, bellen, met de bus aan komen rijden, of noem het maar op. Ik zit nog altijd met woede, frustratie, het enorme verdriet en gemis... het alom bekende WAAROM?

Wel heb ik het idee dat ik voor twee leef, zie, voel, ruik en hoor. Ik zie de kleuren beter, ik hoor de vogels scherper, ik geniet meer. Het is net of hij via mij leeft nu, heel apart. Alsof ik uit een slaap gehaald ben ofzo... Heel mooi!

Afijn, deze layout zat al een tijdje in mijn vingers en nu is hij dan daadwerkelijk daar. En nee, ik ben niet ingestort tijdens het maken, hè Loes? ;)

Voor mijn allerliefste papa. Dag papa!

twee in één...

(ik ga gewoon geen excuses meer maken) Jullie hebben inmiddels alweer twee cropverhalen tegoed!

Dus ik begin met de oudste en dat was voor mij de moeilijkste. Weet je wat het ergste is? Ik had de uitdaging zelf verzonnen! De uitdaging die... geen uitdaging was eigenlijk... We gingen namelijk vrij scrappen! Ik dacht hiermee mijn hachje te redden... eerste wat ik dacht: lekker makkelijk, zelf je eigen ding doen... mjah... ik was blij dat de volgende keer weer met échte uitdaging was.

Het eerste uur dat we bij elkaar kwamen heb ik eigenlijk alleen maar moeilijk gekeken, gerommeld in mijn spulletjes (hopend op lastminute inspiratie), stilletjes mijn thee gedronken, gerommeld in mijn spulletjes (ik had die inspiratie wel erg diep in de tas verborgen), wat M&M's gegeten, gerommeld in mijn spulletjes (ik hád de inspiratie toch in mijn tas gedaan?!), nog maar wat M&M's gegeten en.... toen maar IETS gepakt... Het viel niet mee, maar uiteindelijk toch wat op kunnen plakken! Eureka!

Natuurlijk was de rest vreselijk, irriterend, goed op dreef... Doen ze altijd als ik het moeilijk heb met een bepaalde uitdaging. De ene LO na de andere vliegt over tafel... stelletje trutten...

Maarrrr... hier de oogst van de crop van september!! (eindelijk maar toch...)

Die van Loes (uiteraard weer als eerste klaar)

Die van Carina (ook vreselijk irritant op dreef)

En die van mij. Ik ben met het trouwboek van mijn vriendin bezig. Ze heeft mijn trouwfoto's ook gemaakt en verwerkt en nu ben ik dus de pineut. Ik mocht haar foto's maken en nu dus verwerken... Valt niet mee!!

En de titelpagina. Errug trots op, ondanks dat hij niet te fotograveren valt. Alles is kaarsrecht en zonder donkere vlekken hoor ;) Letters bij gebrek aan machine zelf uitgesneden/uitgeknipt... Nogmaals, ben er trots op.


Goed en voor ik het wist was het alweer tijd voor de crop van oktober! Hoezo, time flies?! Hebben jullie daar ook last van? Hier vliegen de weken gewoon voorbij! Niet zo heel erg hoor, maar je houdt zo weinig tijd over voor... eh... cropverhalen, bijvoorbeeld haha!

Nou ja, deze uitdaging had Loes verzonnen: Gebruik alleen zwartwitfoto's, wit cardstock en zwarte inkt. En o ja, bling bling mocht ook. Verder. Niks.

Kuch... vinden jullie haar nog altijd zo lief?

Mensenkinders.... tot een kwartier voor vertrektijd heb ik met de handen in mijn haar aan de scraptafel gezeten. Letterlijk! Ik wist totáál niet wat ik moest doen! En... weten jullie hoe moeilijk het wel niet is om via een internetshop wit cardstock en zwarte inkt te pakken te krijgen??! Griebels, da's bijna een onmogelijke opgave! Mij is het toen in ieder geval niet gelukt, dus dat droeg alleen maar bij aan de stress. Gelukkig wist ik dat ik met lieve mensen ging scrappen en dat die heus wel een wit cardstockje voor me zouden hebben en dat ik heus wel zwarte inkt mocht gebruiken... En jawel, ze zijn lief...

Last minute wat foto's uitgeprint en... let the games begin!

En jawel, deze keer ging beter dan de vorige. Ik had ook het verstand om wat sketches in de tas te gooien en ik was warempel vlot op dreef! Echter heb ik, op de een of andere manier, altijd de onweerstaanbare neiging tijdens de scrapavondjes te gaan borduren op de LO. Dat duurt altijd effe (lees: een eeuwigheid) en zodoende ben ik dus negen van de tien crops als laatste klaar... je had de dames ook moeten horen zuchten toen ik ook nog eens besloot het werkje van het witte cardstock te bewerken met zwarte pen! Bezigheidstherapie dames, bezigheidstherapie! Heerlijk ontspannend hoor! Zeker met M&M's binnen handbereik hahaha!

Dus terwijl de één de Tackyglue weer pakt (en wij allen onze spullen in veiligheid brengen) en de ander wild met een hamer gaat zwaaien (en wij onszelf in veiligheid brengen) zit ik tussen al het geweld héél rustig met mijn naald en draad of pennetje te werken... Boeddha, eat your heart out!

En weet je? Ik ben reuzetrots op mijn LO! Nooit verwacht zulke resultaten te zien met zo weinig materiaal... Waanzinnig!

De mijne

Die van Carina (en ja, ze had me wéér als eerste gemaild, mag ook wel eens gezegd worden haha! Ook al speelt ze vals met haar nep-zwarte-inkt-die-stiekem-paars-blijkt-te-zijn...)

Die van Loes

Nou... hopelijk gaan de weken nu wat langzamer. Heb alweer één en ander op tafel liggen wat ik af ga maken en hopelijk kan ik dus binnenkort meer laten zien van het trouwalbum! (want ja, dat MOET af deze maand!)

Liefs en tot gauw! Bedankt voor jullie support...

Drank en cropverhaal... Eindelijk!

Goeiedag iedereen. Hier Ilse weer met het beloofde cropverhaal. Errug laat, maar dat zijn jullie inmiddels al van mij gewend, dus ga ik ook geen excuses meer zoeken hihi...

De crop van 7 juli... tjeee, where to begin?! De uitdaging. Die was vrij simpel deze keer. Loes had drie sketches verzorgd en we moesten aan de hand daarvan dus drie kaartjes maken. Aangezien we al een paar keer meegedaan hebben met de challenges van Ingrid op het Dollsforum, zijn wij wel wat gewend!

Carina en Loes zaten al braaf op mij te wachten, terwijl ik toch wel redelijk op tijd was. Maar na een blik op tafel wist ik waarom ze zo braaf waren. Er stond duitse taart op tafel! Jaaaa, Carina weet hoe ze vrienden moet maken! Helaas weet ik dat niet, want toen ik al een hap had vóór ik goed en wel zat, werd ik toch wel een beetje boos... nee... teleurgesteld aangekeken. De dames hadden zich met hand en tand tegen de taart verzet tot ik er zou zijn (iets met beleefdheid enzo...) en nu had ik gewoon de eerste hap, haha! Tja, what can I say: you just can't beat a proffesional!

Het was trouwens één en al duits die avond. Ten eerste speelde het duitse elftal zijn laatste (bleek later) WK wedstrijd tegen Spanje en had Carina dus allerlei duitse lekkernijen meegenomen: de reeds besproken duitse taart (met baileys) en duitse chocola (met advokaat en brandewijn). Er werd voor mij alvast een caravan in gereedheid gebracht, want ik had zo'n idee dat mijn alcoholpercentage aan het einde van de avond gevaarlijke hoogtes zou bereiken! Na één hap van de duitse chocoladeballen wist ik genoeg... Ik schreef mezelf bij voorbaat al af. Carina kwam al gauw met de verklaring en verontschuldiging. Ze had, in al haar onschuld, naar de verkeerde ballen gegraaid en zodoende hadden we ballen met een twist... een twist van de brandewijn met 80% alcohol.... Kuch.

Om 20.30 zijn we dan toch maar begonnen aan de kaarten, terwijl het in de woonkamer akelig stil bleef. De voetbalwedstrijd was niet zo heel spannend... Bij ons in de keuken wel. Carina pakte namelijk haar glimmermist! Na enige tijd werd het Loes toch écht teveel en werd Carina verzocht óf te stoppen óf buiten te gaan spuiten, waar ze minder schade aan zou richten. Loes wilde haar keukentafel nog langer goed houden... heel raar. Gelukkig was Carina alweer klaar, maar gilde het zelf uit toen Dick het waagde om het bloemetje even te verplaatsen... De mannen in de woonkamer dachten op z'n minst dat er een bunzing geschoten werd. Maar nee, het was Carina maar.

Die Carina had er trouwens de gang in en was zomaar als eerste klaar! Dat kwam mij op zich wel mooi uit, want dan kon ik even haar mesje lenen. Kort nadat Carina haar mesje gevonden had, werd er geroepen om de pleisters.... (dus toch best te begrijpen dat Loes angstige momenten had, Carina is gewoon niet te vertrouwen met... eh... alles hahaha)

Gelukkig was Loes vlot na Carina klaar en kon ze desnoods direct ingrijpen waar nodig...
Tja, gelukkig maar dat er buiten niks in de brand stond deze keer! Het was binnen al spannend genoeg!

Kort nadat er gejuich uit de woonkamer had geklonken (Spanje had een doelpunt) waren wij toch allemaal wel klaar en werd het stokbrood in de oven gegooid. Even bijkletsen met de mannen (en kinderen) erbij en daarna toch maar op huis aan. Heel voorzichtig...

De creaties van Loes. De derde kaart van Loes hebben we niet op de foto, want die zat al in de envelop. Die hebben we namelijk gestuurd naar de dochter van Ingrid. Sanne had haar elleboog gebroken en wij dachten haar wat op te vrolijken met een kaartje van "Mama's scrapvriendinnetjes"! Nou, dat was geloof ik wel gelukt! Hij heeft ook geluk gebracht, volgens ons, want Sanne hoeft gelukkig niet geopereerd te worden aan haar elleboog!

De creaties van Carina, met nog twee extra tags... de uitslover...

(mijn creaties volgen nog, de accu van de camera is leeg! Hierdoor kan ik ook niet hét bewijsmateriaal tonen dat ik vreselijk aan het opruimen ben geweest... daarover later dus meer!)

Bedankt dat je weer even langskwam en tot gauw weer!

De crop van april... en blauwe muisjes!

Jaaaa hoor! Daar ben ik weer!

Allemaal een beetje genoten van de extra vrije dagen? Wij wel. Alleen jammer van het weer. Alhoewel... het was natuurlijk perfect weer voor ons scrappers! Deur op slot, ramen dicht, kachel aan, lekker warme thee (of zelfs warme choco!) op een plek waar je het niet om kunt stoten, M&M's binnen hand bereik en dan...!! "MAMA???!!!!" ..... Mama?? Verstoord kijk ik op, mijn hand halverwege de M&M's... O ja, note to self: Kinderen uit logeren sturen als je jezelf totaal af wilt zonderen om lekker te gaan scrappen... Zucht... volgende keer beter...

Hebben jullie in ieder geval nog een cropverhaal te goed. En ja, deze keer natuurlijk ook weer vertraagd. Maar ja, kort na de crop werd het ineens wél heel mooi weer en was ik weinig binnen te vinden. Ik heb zelfs nu de vellen aan mijn arm hangen, to prove it. Ik ben dus verbrand...

Maar goed, tijdens de crop was het binnen ook warm, in ieder geval. We waren weer met een compleet stel. En dit keer hadden we eens géén uitdaging. We mochten deze keer lekker doen wat we zelf wilden. Ahhhh.... dat is relaxed! Zo relaxed zelfs, dat ik gewoon mijn notitieblok vergat. Gelukkig kon ik ergens nog een stuk papier vandaan trekken en stiften heb ik altijd wel mee, dus kon ik weer naar hartelust van alles noteren. Bijvoorbeeld dat Loes er niet op uit was om vrienden te maken die avond. Ze vergat Pris melk in de koffie te doen en mij gaf ze werkelijk Haagse bakkies! Ik dacht toch echt dat ik in Appingedam zat... maar goed, ook ik kan mij wel eens vergissen. Alhoewel, de man en kids van Loes waren ook allemaal weer volop aanwezig, dus dit keer moest het wel Appingedam zijn.

Wij lieten ons niet afleiden. De dames waren heel eng op dreef met het scrappen en ik met mijn rake opmerkingen, hehehehe... tja sorry, ik neem nou eenmaal geen blad voor de mond. Helaas keren ze zich daardoor halverwege de avond tegen mij en noemen ze me spontaan (in koor ook nog...) een zeikerd!

Daarbij word ik als enige aan regels gebonden wat mijn layout betreft. Ik mag geen homo maken van mijn zoon. Ik mag geen lint op mijn LO gebruiken, dit moet en zal rood touw zijn... Ja, inderdaad! Héél erg! Wilde er stiekem nog een roze touw van maken, maar de dames waren onverbiddelijk...

Doordat ze zo tegen mij samenspannen (en het daarmee heel druk hebben) is om 22.00 uur "het" befaamde woord nog niet gevallen. Zeiden we. In koor. Tot Pris het weer moest verpesten om 22.15 en het er hartstochtelijk uitgooide! Foei Pris! We hadden het bijna helemaal gered!

Loes en ik kwamen er trouwens, tussen neus en lippen, achter dat we nóg een passie deelden: de zondagavond vanaf 20.00 uur: the Tudors!! O heerlijk! Helaas is deze zondag het voorlopig laatste deel op televisie (er volgt nog 1 seizoen), maar ooooo wat is dat toch genieten! Wie weet, maken we daar nog wel een opdracht van. (dat gaan Loes en ik winnen, want de andere dames keken alsof ze water zagen branden hihi!)

Tegen de tijd dat wij onze laatste hand legden aan de layouts, kwam Bert ook binnen met heuglijk nieuws. Hij was er halverwege de avond tussenuit geknepen en nu bleek waarom: er was een stiertje geboren! Dat soort nieuwtjes houden wij van! Helaas gingen ze mij gelijk teleurstellen met het feit dat er géén, ik herhaal: géén, beschuit met blauwe muisjes waren... Dat waren minpunten natuurlijk. Tot Bert om 22.45 het woord "taart" liet vallen. Gelukkig was ik al klaar met mijn layout, want anders had ik prompt alles uit de handen laten vallen en opzij geschoven. Taart! Now you're talking!!

Dus. Layouts klaar en dan nog taart toekrijgen ook. Life is good!

Helaas kan ik maar 2 layouts laten zien van die avond. Tja, ik was er bijna ingestonken met al die mooie verhalen, maar ik wist wel dat er een adder onder het gras zat: Loes mag haar layout nog even niet laten zien van P&P. Maar, ik weet zeker dat hij door iedereen te bewonderen is, over een tijdje! Ook die van Pris kan ik niet laten zien, helaas.

Dus blijven die van Carina en mijzelf over!

Carina met een layout over haar dochter:

En ikke met een layout over mijn Paashaasje, haha!


Nou. Hebben jullie in ieder geval weer genoeg leesvoer, dacht ik zo! Remember, je kunt hier nog raden wanneer we op de 10.000 bezoekers zitten! Op het moment dat ik dit typ zitten we net over de 9.900.... spannend!!

De rustige crop...

Ja ja, hier is hij al: het cropverslag van afgelopen woensdag!! (goed hè, goed hè??!!)

Dit keer was het een hele enge crop. Het was namelijk doodstil in huize Loes. Ja, dat vind ik eng, want normaal gesproken wordt je door allerlei geluid en mensen begroet. En nu was het alleen een "hoi" van Loes en verder... totale stilte... Ik ging me gelijk afvragen wat er in vredesnaam aan de hand was, maar het was oke: de mannen waren er niet! Dat verklaart een hoop... Carina was er ook niet. Die houdt momenteel verplegend personeel bezig, dus die hopen we de komende crop weer (gezond en wel!!) te verwelkomen! Dus kwam alleen Pris nog. Ook Pris (die later was dan ik deze keer, maar daar kom ik nog op terug) was hoogst verbaasd door de stilte. Ook zij moest toch wel concluderen dat het toch eng was, zo stil.

Maar goed, dat kwam onze creativiteit wel ten goede natuurlijk. Als je niet continu door mannelijke wezens gestoord wordt, kun je lekker opschieten. Nou ja, Loes en ik dan. Pris? Die deed niet mee! Die werd dus direct, on the spot, als lui bestempeld door mij. Ja, eh.... het is nota bene je eigen uitdaging en dan doe je niet mee?? Hier is het laatste woord nog niet over gesproken!

Maar, weer iets wat ten goede komt aan de creativiteit: meer ruimte op tafel (Pris had alleen ruimte nodig voor haar kopje koffie... kom ik ook later op terug) én ik had een notulist deze keer!

O ja, de uitdaging: Gebruik een foto van jou met je liefste (je eigen man dus) en 3 woorden die op jullie van toepassing zijn. Dat was een leuke! (en ook niet zo heel moeilijk deze keer)

De creativiteit werd deze avond maar door twee dingen verstoord. Het eerste was het gebrek aan zoetigheid... ja, je leest het goed, een crop zónder chocola!! Dit gebeurt geen tweede keer meer, kan ik je vertellen! Door een miscommunicatie was het zowel Pris als ikzelf niet duidelijk wie wat zou meenemen en dus hadden we niks. Dikke kans dat we volgende keer met dubbele lekkernijen zitten, haha!

Het tweede was de plotselinge thuiskomst van Bert... en hoe! Ik heb al vaker gezegd dat ik van Bert heel rustig word. Hij is ook altijd de rust zelve. Gebaart rustig, praat rustig, doet rustig. Maar... niet als hij net van Carina terug komt! Blijkbaar haalt die meid het slechtste in hem boven, want mèn... Wat was die man druk!!! Hij hield gewoon geen seconde z'n mond dicht! En dat zijn we van hem natuurlijk niet gewend, dus dat kwam dubbel hard aan... Pris heeft nog geprobeerd hem de mond te snoeren door met George te gaan spelen (en dus dat ding half te slopen, geloof ik) en hem bijna een hartaanval te bezorgen, maar zelfs dat mocht niet baten...

Wat wel een rustig moment bracht, zo aan het einde van de crop, is de bak ijs die hij mee had genomen: Hertog Stroopwafeltjesijs... Dames. Laat mij jullie één ding vertellen: Als je leven je lief is, haal je niet dat ijs in huis. Trust me on this one. Dat ijs is duivels. Het is net autodrop, het zou verboden moeten worden!

Na wat oerkreten van mijn kant (bloem die niet mee wilde werken...) was Loes klaar en moest ik alleen thuis nog even wat letters erop gooien... Wij verklaren de crop deze avond weer voor gesloten!

Loes, met een prachtige foto van Anita Mundt

En ikke, zei de gek

Een ziekelijke crop...

En ja, hij was alweer even geleden, maar als ik dat gewoon niet vertel, is het net of ik helemaal bij ben. Toch? Precies!

Jawel, daar ben ik weer. Eindelijk maar toch. Na ziekte en drukte moet ik nu toch wel weer even wat van me laten horen, hè? Ja, ik leef nog en ja, natúúrlijk hebben we afgelopen maand weer gecropt!! Ik was niet helemaal lekker (nee, nu niet allemaal gaan roepen dat jullie dat altijd al wisten! Denk d'rom!!) en dus was ik er niet helemaal bij. Ik kreeg niet alles lekker mee en kon de dames niet van repliek dienen. Hierdoor was het gewoon dus mogelijk dat het eerste KUTwoord al gevallen was, voor ik goed en wel binnen was. "O, ook goedenavond trouwens!"... oftewel: Ilse is "in tha house!"

Ik kreeg misschien niet alles mee, maar wat zeker niet te missen was, was het zingen van Loes. De kids keken MammaMia (de film met Meryl Streep e.a.) en daarbij werden alle ABBA-hits flink meegebruld. Zelfs ik betrapte mezelf op meezingen nadat de ibuprofenshot van Carina begon te werken!

Over Carina gesproken: Die had er wat meer moeite mee vanavond. Ze had moeite met spuiten, kreeg hem niet omhoog en áls ze hem omhoog kreeg moest ze heel hard knijpen om hem omhoog te houden... en dat terwijl Ilse hem niet hard kreeg... (ik zei toch, ik was niet op mijn best!) O en ja, het gaat hier nog steeds over scrappen. Eerlijk waar, ik zweer het. Ik zal de uitdaging verklappen, misschien snap je het dan wat beter: Maak zelf een bloem van koffiefilters en gebruik deze op je LO. Je LO heeft een foto van jezelf met een songtekst als journaling...

Werkelijk, diegene die deze uitdaging verzonnen heeft, mag BLIJ zijn dat ik vergeten ben wie het was!! Deze was pittig! En ja, zelfs het maken van de bloemen viel niet mee dus je kunt wel raden hoe de rest van de LO verliep. Voor mij rampzalig, ik kreeg de LO dan ook niet af die avond (UNICUM!). Carina had echter ook een unicum en heeft ons uitermate verbaasd door daadwerkelijk haar LO af te krijgen én nog als eerste ook!! Carina, bij deze nogmaals: Chapeau!

Dit verdient even alle lof, zeker als je bedenkt dat er ondertussen van alles spoorloos van tafel verdwijnt. Eerst besteden we er niet zo heel veel aandacht aan en denken we dat Pris spoken ziet: "Tuurlijk had jij je ZVA pearls op tafel liggen schat. Nee, natuurlijk geloven we je! We gaan je straks meehelpen zoeken, goed? Laat ons nu eerst maar even met onze LO bezig" (hoor bij alles een moederlijke, berustende toon - op het irritante af, alsof je tegen een kleuter praat, dat toontje) Alle sporen leiden naar Priscilla, maar die ontkent zelf natuurlijk in alle toonaarden... Maar waar bleef alles dan toch?? Want inmiddels begon ook van ons van alles te verdwijnen!

Loes was ondertussen als tweede klaar. Zij zat ook als verst van Pris vandaan en had al haar spullen nog (ja, je leest het goed, ik geef gewoon Pris de schuld dat mijn LO niet wou lukken die avond hehehe) dus dat was puur mazzel. Carina was dus al klaar vóórdat er überhaupt spullen verdwenen...

Na een tijdje besloot ik het toch maar op te geven. Mijn hoofd werkte niet mee en ik zat als een duf konijn te pogen mee te doen. Lukte vrij aardig, zeker toen de hartige hap op tafel kwam (dip met dorito's). Eten brengt altijd het beste in mij naar boven... Ook kwamen ineens alle spullen bij toverslag tevoorschijn toen Pris besloot op te ruimen, dat zal ze nog lang horen denk ik hihi...

En jullie moeten nog heel even geduld hebben voor de foto's. Ik zit momenteel op een andere computer en de foto's... je raadt het al. Die houden jullie dus nog zéker tegoed! Normaal had ik ook geen blogpost gedaan, maar ik vond het ook hoog tijd om iets van me te laten horen. Dus deze keer even zonder, volgende keer maak ik het goed!! (de uitdaging is in ieder geval al wat makkelijker hihi...)

Wederom bedankt voor je bezoekje en tot gauw!

Het is bijna zover...

Over krap anderhalf uur word ik opgehaald door Loes, om vervolgens door te reizen (met kleine omweg) naar de provincie Utrecht... We gaan vanavond heerlijk eten en croppen en gaan morgen gewoon verder! We zitten namelijk een weekend in een heuse scraploft (lees: Landalhuisje *grin*) en gaan heerlijk eten, scrappen, kletsen en vooral lol trappen en laat slapen. Morgen staat een heerlijk tripje op het vooruitzicht: winkelen bij Paper&Pictures!! *jubel* Dus als je morgen denkt rustig daar te gaan winkelen, moet ik je teleurstellen. Het kan namelijk zo zijn dat je ons tegen komt!! Zo ja, spreek ons alsjeblief aan (als je durft...), want dat vinden we reuze gezellig! (weet dus wel dat, als wij jóú spotten, de kans erg groot is dat je hier op het blog voorbij komt hehehehe)

Morgenavond wordt het helemaal bijzonder. Dan hebben wij een erg leuke prijsvraag: Guess the guest! Jawel, wij krijgen iemand bij ons aan tafel, die het aan durft om een avond in ons gezelschap te vertoeven. Aan jullie morgen te raden wie dat is!

Dus ik zou zeggen, hoe dit blog de komende dagen in de gaten, want er is een internetverbinding en er gaan fototoestellen (en notitieblokken *evil grin*) mee!!

Wij gaan in ieder geval heel erg genieten en lol hebben en hopen dat we jullie een beetje mee kunnen laten genieten!

Ik verdien slaag...

Werkelijk... Niets meer en niets minder. Ik verdien gewoon een "pak veur den derriere". O wat moet ik me schamen en ooooo wat doe ik dat ook!! Schandalig is mijn gedrag wel te noemen!! Enorm rare tijd gehad natuurlijk met die feestdagen. Geen rust in de kont en al helemaal niet in de kop om even te zitten en de boel eindelijk eens te verwerken...

Zo, genoeg zelfbeklag. Nu zorgen dat ik het goed maak met jullie allemaal! En dus heel rap over tot de orde van de dag. Ik heb erg veel redenen om mij diep te schamen en ik zal ze allemaal voor jullie uittellen.

Reden 1: We hebben héél lang geleden een enorm gezellige crop gehad en ik heb daarover nog niks laten horen en nog niks laten zien.

Reden 2: Ik ben gewoon mijn aantekeningen van die crop kwijt! Ik wéét dat er nu direct 2 dames een gat in de lucht springen... Ja, we weten allemaal wie dat zijn... Maar ik baal er enorm van! Ik weet er namelijk niet zo heel erg veel meer van...

Reden 3: Omdat ik er dus niet zo heel erg veel meer van weet, wordt het verslag dus niet zo uitgebreid als dat jullie gewend zijn. De details missen, zeg maar. En dat is nou juist het leuke... Want we zijn nu zó gewend te lezen wie wanneer en hoe de fout in is gegaan, dat het gewoon een straf is om nu zonder de sappige details te moeten doen!

Maar goed, wat moet, dat moet. Wat ik me nog wél weet te herinneren is, dat er een paar keer dat leuke-laat-me-het-vooral-niet-uit-de-monden-van-mijn-kinderen-horen-woord gevallen is. En niet eens allemaal door ons, maar zelfs 1 keer door Bert (die van Loes, remember?)! Ja, geen wonder dat die bij mij is blijven hangen, want dat is toch wel een unicum hoor!

O ja, reden 4 om mij diep te schamen: Ik had namelijk de uitdaging van de laatste crop verzonnen: jaren 70! We "moesten" (we moeten niks, maar worden onder dwang verzocht, zeg maar...) ons laten inspireren door de jaren 70. Ik heb eigenlijk niks over layouts gezegd, maar wat keken de dames zuur, toen ik zei dat ik die avond geen layout ging maken, maar een pot om snoep in kado te doen. Ik verwijs weer even terug naar het Pietenbezoek op 5 december jl. Voor 1 Piet had ik de pot al klaar... en voor de tweede Piet nu dus ook... *grin*

Om in ieder geval iets van mijn schuld in te lossen, laat ik nu onze werkstukken zien. Sommige moet je even bij slikken (nee Pris, je lijkt écht niet op je moeder!!) maar ze zijn gewoon té leuk!!

De layout van Pris


De layout van Loes


En mijn (nou ja, voor iemand anders dus...) potje

Ik hoop dat jullie het me kunnen vergeven. Voor deze ene keer?! De volgende keer ga ik extra mijn best doen en wordt het een extra lang verslag... En dat kan ook makkelijk, als ook Loes niet naar boven kan lopen voor haar spulletjes...

(Je snapt, dit was een hint. We zijn iets van plan, namelijk. Maar wat? Dat is nog even afwachten...)

Verder speuren we het internet af naar alle nieuwe CHA sneakpeeks die nu het internet op spoelen. Heerlijk om al dat nieuwe spul te bekijken en alvast wat favorieten uit te zoeken. Mijn favoriet tot nu toe moet toch wel My Little Shoebox zijn! En ik heb prachtige bloemen en swirls van Prima gezien.... En ook Jillibean Soup heeft een leuke eerste lijn laten zien... ooooo dames, dat wordt een mooi seizoen weer voor ons!! Hebben jullie al favorieten gespot? Laat vooral even een linkje achter... dan kunnen we zien waar we voor moeten waken (en waar we voor moeten sparen!!).

Tot gauw...

De Crop zonder vieze woorden

Ja ja, dat mag sowieso wel in de krant. Vorige keer zei ik nog dat we deze keer vieze woorden gingen tellen, aangezien die toch echt verschrikkelijk over tafel vlogen. Nou ja, die opmerking alleen heeft volgens mij al geholpen: er is geen enkel vies woord gevallen! En nee, ik lieg hier echt niet over, ik had me al verheugd op het turven namelijk...

Als je dát al opmerkelijk nieuws vindt, hou je dan maar vast, want er volgt veel meer!
Bijvoorbeeld het feit dat ik als EERSTE bij Loes aan tafel schoof! Ja ja, ook dat mag in de krant, aangezien ik 9 van de 10 keer als laatste aanschuif. Zelfs Loes schrok ervan! Vlot erna arriveerden de andere dames, met wel of geen omkoopspullen (zoals wijn of chocola) voor Loes. Voor we goed en wel allemaal zaten (we waren nog niet eens bijgekletst) gooit Loes nóg een opmerkelijk nieuwtje op tafel: Ze heeft zélf koffiefilterroosjes gemaakt! Nou, eerlijkheid eerst, maar ik was dus van mening dat dit echt niks voor Loes was, maar het tegendeel is dubbel en dwars bewezen, want ze waren prachtig! Volgens mij ging ze juist voor het shockeffect, zodat haar latere blunder (een F aan zien voor een GULDENteken... werkelijk...) niet zo opviel.

Daarna verbaast Carina vriend en vijand door een flesje Tacky Glue uit haar tas te toveren! Ook zij doet mee aan het opmerkelijke nieuws van vandaag, want ze vergat altijd dat flesje aan te schaffen en iedere keer was het weer "da's toch handig spul, hè?"... Dus chapeau voor Carina en hierdoor werden wij wat vergevensgezinder toen ze even later de handdoek in de ring gooide. Wij zijn echt de slechtsten niet hoor!

Er zijn geen vieze woorden gevallen, maar er is hier en daar wel wat gemopperd over de "vloek van Eva". Eerst wist ik totaal niet waar ze het over hadden (ik ben de enige daar aan tafel zonder enige bijbelkennis namelijk) maar even later mopperde ik vrolijk mee. Zodra er iets mis ging was het "Eva, je wordt bedankt meid!" en "zie je wel, allemaal de schuld van Eva!" Erg handig in sommige gevallen, om een ander de schuld te kunnen geven, hehehe.

Uiteraard... was Loes weer als eerste klaar. Was maar goed ook, want toen kwam er eindelijk plek op tafel voor een grote schaal chips! Kijk, zo maken we vrienden (ik had immers de schaal blauwe M&M's al opgevreten...). Maar de aanwezigheid van chips deed niet veel goed voor mijn creativiteit, want ik was gewoon spontaan titelloos. Ik wist gewoon géén titel! Dat overkomt me nooit! (ook dit is dus een opmerkelijk nieuwtje) Dus het is waar: ook ik moest met een niet-afgemaakte-Layout naar huis! Bah!

Tussendoor viel het iedereen ineens op dat Pris wel héél vrolijk en spraakzaam werd en we begonnen ons inmiddels allemaal af te vragen hoeveel procent alcohol er in Barleduc zit! Werkelijk, normaal stort Pris rond een uurtje of... nou laten we zeggen, negen wel een beetje in, maar nu werd ze almaar vrolijker en hyperder (nee, geen idee of dit een nederlands woord is!). Maar één ding is zeker: volgende keer krijgt ze het weer, want we hebben nog nooit zo vreselijk veel lol gehad!! De dingen die Pris eruit gooit na een glaasje Barleduc, da's gewoon hilarisch! (en het schijnt dat het met 1 slok wijn nóg erger is!)

Gelukkig wist Loes gauw de gemoederen te sussen door wat frikandellen op tafel te gooien! Ze weet gewoon wat goed voor je is, zo om half 11 's avonds, hahaha! En terwijl wij onder het genot van de warme hap wat concrete plannen maakten voor ons stoere avontuur (hierover écht later dit jaar meer! Het kost me echt veel moeite om op dit moment even niks te verklappen!) vermaakte Bert ons met wat stoere uitspraken. Echt, die man weet niet wat voor vlees bij in de keuken heeft dan! Hahaha!

Hierna werd het toch écht tijd om wat afspraken te maken voor de volgende crop en ging iedereen vermoeid, maar zéér voldaan weer naar huis. Het was weer zo'n heerlijk avondje...

En dan nu de resultaten van die avond!
O en ik heb natuurlijk ook de uitdaging nog niet verklapt! Foei Ilse!
Hier is dus de uitdaging, verzonnen door Loes: "Kijk wat je hiermee kan..."

Ja, inderdaad: WOW!! Dat was er één die eerst even moest bezinken! Maar goed, we hebben uiteindelijk allemaal wat eruit gekregen.

Loes heeft het sfeertje en de sketch aangehouden en heeft een foto van zichzelf (gemaakt door Anita Mundt) gebruikt.

Pris heeft de sketch aangehouden. Het gezichtje is expres wazig gemaakt, voordat jullie denken dat er een vlek op het beeldscherm zit haha!

Carina heeft zich ook laten inspireren door de sketch

En ik heb de sketch ook gebruikt en me laten inspireren door de kleuren

Pris!! Dit is JOUW grote moment!!

Mag ik even uw onverdeelde aandacht? Ik ben van plan om dé tas van Pris te laten zien. En ik vraag om uw onverdeelde aandacht, omdat ik vind dat dit tasje dat wel verdiend heeft. Niet omdat ik mailbommen ontvang, met de vraag of ik het tasje nu eindelijk eens ga publiceren. Omdat een zeker iemand daar op zou wachten. Nee, ik doe dit écht niet omdat Pris zo aan het zeuren is...

Dus, without further gezeur, hier dan het tasje van Pris!....... eindelijk.
Nou mevrouw Pris. Tevreden over uw publicatie? Uw grote moment? This is it!

Ps. Dit alles is natuurlijk geschreven met het tikkeltje sarcasme wat jullie inmiddels van mij gewend zijn. Ik vind het tasje echt héél erg leuk met dat rood op dat kraft en ik geniet er gewoon van om Pris een beetje te plagen. Dus geen bezorgde e-mailtjes of reacties van (v)echtgenoten... Hahahaha! (alhoewel het wel erg leuk is, als de mannen zich ermee gaan bemoeien, vinden jullie ook niet? hihihihi)

En alweer een crop voorbij...

Het gaat zo hard, hè? Voor je het weet, zit je alweer aan de crop! En zo was het gevoel dus, afgelopen woensdagavond. Na een wat drukke en hectische dag, schoven we bij Loes aan de keukentafel, om eerst ons hart te luchten, frustraties te uiten en daarna weer vreselijk te lachen. Allemaal onder het genot van een heerlijk kopje thee en diverse lekkernijen. (remind me om de AH in Uithuizen aan te klagen, ze hadden gewoon géén -ik herhaal GÉÉN- blauwe M&Ms!! Schande!!)

Hierna probeerde Loes onze kennis van vreemde talen te toetsen, door ons het nieuwe Tilda Kerstboek onder de neus te schuiven. Dit boek is er namelijk alleen nog in het Noors... Maar dat deerde ons niet, de afbeeldingen spraken alweer voor zich en wéér werd de wens geuit om een keer een crop met stof te gaan doen. Dit gaat ook zéker een keer gebeuren hoor! Maar wanneer? We hebben nog zo vreselijk veel wilde plannen! Hierover later meer...

Ondertussen werd er een begin gemaakt met de uitdaging van vandaag. We gingen die vreselijk leuke, papieren tasjes beplakken, die je tegenwoordig overal ziet. Eindelijk maar toch! Dit tasje moesten we maken met een tag, om iemand (anders dan jezelf dus!) op te vrolijken. Loes had zich deze keer iets minder goed voorbereid dan anders... ze kwam zelfs vanavond met de conclusie dat ze misschien toch wel een beetje chaotisch is... Can you say: Understatement??!! Precies... Daar waren Pris en ik al wel een tijdje achter, haha! Terwijl Loes 20 keer de trap op en neer ging om haar spullen te halen (denk daarbij dus heel veel aan "o ja... die ben ik vergeten" en "o die moest ik ook nog hebben" en "o dat heb ik dus boven laten liggen...) verzorgde Pris ons uitstekend met allerlei drinken en snackerij. Pris is iedere keer de pineut om koffie te zetten enzo, maar het moet gezegd, ze doet het nou eenmaal als de beste! Dus ook al voelt ze zichzelf er een beetje sip bij, we moeten de goede dingen niet veranderen!

Loes is inmiddels gaan zitten en vreselijk irritant op dreef! Echt, hoe doet ze het toch? Ze begint altijd vreselijk chaotisch, maar voor je het weet, leunt ze met een vreselijk tevreden grijns naar achteren en spreekt de woorden "Zo, dat moet hem wel zijn zo!" grommmm.... Het tasje was dus binnen een mum van tijd klaar, dus kon ze verder aan de tag die er nog aan moest. Maar voor je het woord "Kut!" kon roepen (daarover straks meer...) had ze die ook alweer af! Maar bij de kaart die ze erbij had bedacht, ging het allemaal wat langzamer en moest Pris even assisteren door het zoeken naar knopen. Vijf maar liefst! Dit deed Pris natuurlijk heel gewillig.... zo is ze nou eenmaal. Ik dacht dat ik daar ook wel even misbruik van kon maken. Ik had namelijk ook een knoop nodig, 1 grote knoop. Maar Pris vertikte dit gewoon! Hierover is het laatste woord nog niet gesproken!

Loes vond het ondertussen nodig om haar map te slopen, waar ze haar clearstamps in bewaart. Hint Loes, je hebt gewoon teveel stempels! Maar hebberd als ze is, ze wil niks weggeven, hè? Bieden wij ons aan, om haar lasten wat te verlagen, is het nóg niet goed! Maar goed, Pris was zich niet zo bewust van het feit dat de map stuk ging, want ondertussen werden we belaagd door halfnaakte jongemannen (ja ook Bert valt nog onder die categorie hoor!) die door de keuken sjouwden en onze pepernoten pikten. Ja, een mens moet prioriteiten stellen, wat aandacht betreft! En Pris kan gewoon niet meerdere dingen tegelijk, dat bleek al heel snel!

Maar enfin. Op de één of andere manier is alles tóch weer helemaal goed gekomen en hebben we allemaal een tasje af (Ja, Loes moest weer overdrijven, maar het is haar gauw vergeven als je de foto's ziet...). Speaking of... De foto's van Pris heb ik nog niet gekregen. Ik wilde haar nog een briefje meegeven, dat ze donderdag foto's moest maken van haar tasje en die aan mij moest mailen. Maar neeeeeeee, dat was niet nodig en dat kon ze nog wel onthouden! Mjah... Ik heb dus nog altijd geen foto's van het tasje van Pris! Volgende keer dus toch maar het briefje in de tas stoppen, of niet soms? Hmmmmmm???

Hier is het tasje van Loes, samen met de tag, kaart, lekkernijen die erin komen..... ja, zoals ik al zei, ze moest weer overdrijven hoor, haha!

(Maar wat zijn ze allemaal mooi, hè? .... zwijmel...)

En hier is mijn tas, met uiteraard nog meer Jillibean Soup. Het blijft leuk!

Nou ja, zoals gezegd: foto's van het tasje van Pris volgen nog.... hoop ik... ;-)

PS de volgende crop gaan we "vuile woorden" tellen, want die kunnen soms echt vreselijk over tafel vliegen! Ben benieuwd, haha!!

De online crop van Ingrid

Nou, het was weer één groot feest hoor! Wat een geweldige ervaring is dat toch steeds weer, om met een groep meiden uit heel Nederland te luisteren naar Juf Ingrid en daarmee de leukste kaarten te maken. Het is iedere keer weer een uitdaging om buiten je comfortzone te scrappen. En, ik moet zeggen, deze keer was dat zéker het geval! Er zaten behoorlijk lastige challenges tussen!

Maar goed, gisteravond om 20.00 uur stipt, kwam challenge 1 online: Maak een kaart n.a.v. deze sketch van Valerie Salmon. Mocht je deze sketch ooit al eens gemaakt hebben, dan is het wel de bedoeling dat je een nieuwe kaart maakt. (Juf Ingrid is een strenge, hoor!)

Ik had de sketch zelf al een aantal keren gemaakt, maar dat maakt het er niet makkelijker op! Ik had voor mezelf bedacht om vooral met Jillibean Soup papier te werken, aangezien op het blog van Jillibean iets leuks te winnen valt!
Hier is dus mijn kaart, voor challenge 1Het uur was snel voorbij, met gezellig geklep en gewauw van de andere kaarten die online verschenen, dus was het tijd voor de tweede challenge om 21.00 uur, aldus Ingrid: Ik vind de kaarten van Dawn McVey altijd erg mooi. Dawn organiseert ook altijd kleurenchallenges op haar blog. Zo ook deze week. Mijn challenge voor jullie.....maak een kaart op basis van Dawn's #17 Raspberry Suite Color Challenge. Ga gauw op zoek in je voorraad naar de juiste kleurtjes voor deze challenge. Succes!

Die was moeilijker dan die eruit ziet! In eerste instantie sprong ik direct op bij het zien van de kleuren: leuke kleurencombi! Maar... dat viel nog niet mee! Naderhand zie ik dat er best wat meer rood in had gemogen om dat blauw heen of net andersom.... Dus niet helemaal tevreden over deze, maar het blog van Dawn McVey staat nu in mijn favorietenlijst!

Voor je het wist was het alweer 22.00 uur en alweer tijd voor de vierde challenge, aldus Ingrid: Oktober is borstkankermaand en dat heeft me geïnspireerd voor challenge 3. En daarover kan ik kort maar krachtig zijn……Think pink! Het thema voor de kaart en het materiaal mag je allemaal zelf kiezen, maar de kaart moet roze zijn.

Een prachtig idee en het geeft direct een extra lading aan de challenge. Ingrid noemde een blog, dat geld inzamelt voor A Sister hope. Dit doen ze door middel van het verkopen van zelfgemaakte kaarten. Ze vroeg ons om onze kaarten aan dit goede doel te doneren. Dit ga ik zéker doen, samen met nog een aantal andere kaarten!

Deze kaart gaat dus sowieso die kant op. Heb hiervoor mijn Cuttlebug tevoorschijn gehaald, samen met mijn nieuwe embossingmallen... *zwijmel*

(de strik is een beetje aan de grove kant, maar ik wilde persee een "pink ribbon" erin en dit was, schrik niet, mijn enige roze lint! Can you say: Need to go shopping for some ribbon??!! Really, really bad!!)

En dan denk je dat Ingrid wat softer wordt, zo op het einde van de avond. Dat ze ons een makkie geeft, zo om 23.00 uur... maar het tegendeel is waar. Ze kwam met de klapperrrrr van de avond: Laat je inspireren door deze kaart van Roree Rumph. Kies je voor dezelfde kleuren? Hetzelfde papier? Dezelfde embellishments? Of ga je voor het ontwerp? Succes!

Kuch... zoals ik al zei: dit vond ik toch wel de lastigste van de avond! Deze kaart is totaaaal out of the box voor mij, dus ik heb er toch wel even naar moeten kijken en heb hem even laten bezinken. Ik zag de blaadjes, dacht aan natuur en kwam uiteraard met wat Jillibean Soup papier op de proppen. Daarbij vond ik het ontwerp wel erg leuk. Zodoende mijn kaart.
Heel anders dan het origineel, maar het is mijn favoriet van de avond geworden! Zo raar kan het lopen!

Loes heeft ook gezellig meegedaan, dus die zal later ook haar kaarten wel laten zien, denk ik!

Een stinkende crop!

En nee, dat kwam NIET door mij! Loes was dit keer de schuldige! Het hoe, wat, wanneer, en waarom leg ik zo uit, relax...

Ja ja, we hebben weer eens een heerlijk avondje gehad. En het is toch echt nog geen december, wat een geluk hebben wij weer (laat Sint het maar niet horen...) Maar enfin. Het is nu natuurlijk aan mij om het verhaal hier uit de doeken te gaan doen, hè? Nou, ik heb hier drinken voor mijn neus, een doos chocoladebonbons naast me, dus "let's rock this joint!" (oke, in het kader 'beter goed gejat dan slecht verzonnen' : gejat van Jim Carrey, uit de film the Mask)

Allereerst moet ik wel even melden dat ik deze keer eens NIET de laatste was die aan tafel schoof, dat was Pris deze keer! Eureka voor mij! Ik had een keer het gevoel op tijd te zijn! Of Pris er nou heel blij mee was, weet ik niet, want ik had behoorlijk wat ruimte tot mij gerekend... Nou kan Pris wel heel dreigend kijken, dus belandden mijn spullen op de aanrecht. Echt, Loes heeft een behóórlijk grote eettafel, maar op de één of andere manier hebben we toch altijd ruimte te kort... Misschien moeten we eens een gymzaal gaan afhuren ofzo...

De uitdaging. De uitdaging was een sketch deze keer. Piece of cake! (nee, die hadden we niet deze keer, minpunt voor Carina natuurlijk, dat begrijp je) We begonnen dus erg makkelijk, aangezien het alweer even geleden was, dat deze oude rotten bij elkaar kwamen. Dit was in ieder geval de sketch waarmee we moesten werken.
Een erg mooie, maar toch vrij lastige sketch. Gelukkig kwam de inspiratie op het goede moment en had ik toch het goeie spul in de tas gegooid. Carina had het nóg indrukwekkender aangepakt en had haar layout al zover voorbereid, dat deze al zowat klaar was! We hebben toch even sprakeloos aan tafel gezeten, kan ik jullie melden! Die voorbereiding miste bij Pris. Die heeft die avond enorm lopen stoeien met van alles en nog wat en deze keer kon ik haar helaas niet helpen. Maaaaar... ze heeft het er prachtig vanaf gebracht! (resultaat zie je zo!)

Maar goed, waar Carina dus al dagen met haar layout bezig was geweest, vertelde Loes met een big smile dat ze al wat eten voor ons had voorbereid, voor na (snap je hem nog?) het scrappen. Onze nieuwsgierigheid werd vooral gewekt door de enorme walm knoflook die ons tegemoet kwam, iedere keer als de koelkast open ging. Dit kon nooit goed gaan...

Gelukkig had Pris voor de innerlijke mens gezorgd voor tijdens (deze gaat beter, hè?) het scrappen. Ik had het net al over die beste oude man (en nee, ik heb het nog niet over onze echtgenoten gehad!), maar hij bleek al stiekem bij Pris langsgeweest te zijn en heeft daar een nodige voorraad caramelpepernoten en truffelpepernoten achtergelaten. Oei, wat fout! De eerste pepernoten alweer in september! Maaar... zelfs in september smaakten ze opperbest.

Intussen werd er uiteraard had gewerkt en (zelfs ik moet het toegeven) vrij weinig gebabbeld eigenlijk. In ieder geval, niet over noemenswaardige dingen... Over die bekende koetjes en kalfjes (en dat zijn er bij Loes nogal wat... letterlijk!). Maar als voordeel heeft het natuurlijk wel, dat er flink doorgewerkt werd en dus van Carina om een uur of half 10 het sein brandmeester... eh... 'layout af!' gegeven werd... Wederom sprakeloosheid en ditto ogen! Dat dit ooit mogelijk was!

Loes was de tweede natuurlijk. Die zegt wel heel dapper dat ze niet valsgespeeld heeft, maar ik geloof haar nog steeds niet... Haar handen verdwenen steeds onder tafel en dan kwam er ineens een stuk papier op maat tevoorschijn. Of waren daar nou die lange mouwen voor? Nou ja, anyhow, ze had ook een layout af. Pris en ik finishten op een gedeelde derde plaats.

En toen was het natuurlijk zover, het mysterieuze eten werd uit de koelkast getoverd, de oven werd aangegooid en er werd een steelpan op het fornuis geklepperd... wow... wat gaat hier in godsnaam gebeuren om een uur of half 11?? De geuren waren werkelijk om over naar huis te schrijven! Alhoewel ik denk dat dat niet meer nodig was, want de geuren waren ook daadwerkelijk zó intens dat ze het thuis ook wel konden ruiken, denk ik! (sterker nog, mijn tas rook er 3 dagen later nóg naar!!)

Maar o o o wat was het lekker. En Loes zou Loes niet zijn (lief, aardig... enzo) als ze het recept niet zou delen! Dus hierbij het recept voor dat geweldig lekkere..... dipsausje!!



hét queso dipje...

1 kleine ui snipperen

i tomaat snipperen

2/3 teentjes knoflook persen

jalopeno pepertjes naar smaak snipperen.(zitten in een potje)

klein beetje witte wijn

1 pakje cheddar cheese

evt maizena

tortillachips verwarmen in de oven

doe een klein beetje olie in een gewone kookpan en verwarm

doe daar dan de ui, tomaat en knoflook bij en laat het een beetje glazig worden

doe dan er een beetje witte wijn bij, maar het mag net niet gaan koken

voeg dan de cheddar cheese toe

goed blijven roeren, het mag niet koken!

dan de pepertjes

evt binden met maizena

en eten met de verwarmde tortilla chips!

En dames... ik lieg echt niet. Het is verrukkelijk!! En ik ben nu tot de ontdekking gekomen dat die chips warm echt, écht véél lekkerder smaakt dan zo uit de zak! Jamjamjam, smulsmulsmul!

Zo, genoeg gezeverd. Nu de resultaten!
Carina

Pris


Loes

En die van mij
Zo, mijn drinken is op, de doos bonbons bijna leeg.... dus ik ga het weer hierbij laten!